Cezayir asıllı Fransız sanatçı Rachid Ouramdane’ın bu solosu, iDANS’ın son üç temasını birbirine bağlıyor. Loin...(Uzak…), farklı kişisel tarihlerin toplumsal tarih içinde nasıl içiçe geçtiğini, Cezayir, Vietnam ve Kamboçya’ya yaptığı otobiyografik  ve koreografik geziler aracılığıyla ve Çinhindi’nde Fransız ordusunda savaşan babasının günlüklerine başvurarak irdelediği bir multi-medya performanstır. Sanatçı, kimlik ve yabancı olma deneyimi arasındaki çelişkileri, sömürgeci ve sömürülen olma durumunun birbirine göre sürekli değişen pozisyonlarını ve bunların duygusal sürekliliklerini ortaya koyuyor.

Yolculuk çoğunlukla insanın kimliğinin daha doğrusu kimliklerinin farkına varmasını sağlayan bir fırsattır. Vârisi olduğumuz, diğerlerinin gözünde temsil ettiğimiz ve kendimizi yansıttığımız, özgürleştirmeye çalıştıklarımız... Yolculuk, hareketimiz aracılığıyla yeni kümelenmeler oluşturarak, ulusal, ekonomik, etnik, azınlığa özgü, kültürel, cinsel, ruhsal veya duygusal, ne olursa olsun, tüm kimlik katmanlarını sorgulamaya davet eder. Sahip olduğumuz farklı yüzler genellikle geçmişin kalıntılarıyla şimdiki zamanda şekillenen kimliğin müzakeresiyle oluşur. YABANCI olma duygusu bu hareketler esnasında belirir. Sözde farklılıklarımız ve farklı yerleri anlayışımızdaki yetersizlik, algılarımızı yeniden değerlendirebileceğimiz bir alan yaratırlar. Bu düşünce kavşağı, etrafında bu koreografi projesini inşa ettiğim eksenin ta kendisidir.

Kısa bir süre önce Vietnam ve Kamboçya’ya yaptığım bir yolculuk sırasında yabancı olma duygusunu araştırmak için yeni bir yöntem buldum. Bu ülkeleri yerle bir eden çatışmaların şiddetiyle ilgili bir tartışmada, babamın askerlik belgelerinin sayfalarını hatırladım; o eski günlerin Çinhindi’ni ezmek için görevlendirilmiş olan babamın belgelerini. Tartışma uzadıkça, Fransız uyruğumdan dolayı, babamın Çinhindi’yle ilişkisi kendi ülkesi olan Cezayir’e uygulanan başka bir sömürgecilikten kaynaklanmasına rağmen, benim de bir sömürgecinin oğlu olarak görüldüğümü farkettim. Bu tartışma benim için çok çarpıcıydı ve silahlı çatışma ve şiddetin yarattığı tahribatın, bizi dünyanın birçok yerindeki yabancı imgesinin oluşumu üzerine düşünmeye itmesi gerektiğini düşündüm. Silahlı çatışmanın şiddetiyle nasıl bir yabancı haline geliyoruz? Bu şiddetten nasıl bir tepkisellik doğuyor? Bu gezgin projenin işaret ettiği sorular bunlardır; bu proje 50 yıldan uzun bir süre önce yapılmış bir yolculuktaki adımların izinden gidiyor. - Rachid Ouramdane

Konsept ve yönetim: Rachid Ouramdane | Müzik: Alexandre Meyer | Video: Aldo Lee | Işık: Pierre Leblanc | Kostüm ve makyaj: La Bourette | Set: Sylvain Giraudeau | Realizasyon asistanı: Erell Melscoët | Sahne yönetimi ve ses: Sylvain Giraudeau | Video yönetimi: Jenny Teng | Işık yönetimi: Stéphane Graillot | Yapım: L’A.| Ortak yapım: Théâtre de la ville Paris, Bonlieu, scène nationale d’Annecy, Biennale de la danse de Lyon | Yardım: Le Fanal, scène nationale de Saint-Nazaire (misafir sanatçılık) | Destek: Cultures France, Vietnam Hô-chi-minh Bölgesi, Vietnam’daki Fransız Büyükelçiliği, Hanoï Kültür Merkezi, Hô-Chi-Minh Kültürel Aksiyon ve İşbirliği Merkezi, Théâtre 2 Gennevilliers.

Rachid Ouramdane, 1996-1999 yılları arasında, 3 avenue de l’espérance, Des gens de passage ve Les absents ont toujours tort adlı yapıtlarını üretti ve 1999 ve 2000 yılları arasında, “videografik olarak değiştirilmiş beden”in bir portresi olan ve gündelik yaşamımızdaki görüntülerin çoğalmasıyla birlikte mahremiyet algımızın değişmesini sorgulayan Aux bords des métaphores projesi üzerine çalıştı. 2000-2004 yılları arasında topluluk, Manège de Reims’de bir misafir sanatçı programına katıldı ve bu çerçevede, 2001 yılında Reims kentindeki boksörler ve güreşçiler cemaatiyle bilrlikte De Arbitre à Zébra’yı üretti. Ouramdane’ın disiplinlerarası projelerinin doğası, 2001 yılında Christian Rizzo ve Nicolas Floch ile üretilen Structure Multifonction gibi, görsel sanatların ve dansın kesiştiği projelere hayat veren FRAC Champagne Ardennes gibi farklı kültürel bünyelerle ortak çalışmalar yapmasını sağlamıştır. 2002 yılında, bizi çevreleyen temsillerin okunmasındaki güncel kriterimizin sinema ve televizyona bağlı olarak nasıl oluştuğunu inceleyen +ou – là projesini gerçekleştirdi. Aynı yıl içinde Christian Rizzo ile birlikte Skull*cult adlı soloyu üretti ve 2003 yılından 2005’e kadar A l’oeil nu başlıklı kolektif bir proje üzerine çalıştı. Bu proje, yankılanan seslerin etkileşimi yöntemiyle, sinematografik belleğimize kazınmış yapıların yeniden okunmasını önererek, kamusal alan ve sanatsal jestler arasında bağlantılar konumlandırmak ve yaratmakla ilgiliydi. Birçok projesi, güncel kimliklerin inşası ve coğrafi-kültürel kargaşanın neden olduğu yeni kümelenmeleri konu edinir. Bu sorgulama, 2004 yılındaki Les morts pudiques adlı solosuyla daha da keskinleşmiştir. Bu solo, internette bulunmuş tarih fragmanlarından yapılmış bir tür otoportredir ve çeşitli gösterilerde yer almış olan bir dizi solo parçanın çıkış noktasını oluşturur.

Lyon’daki Ballet de l’Opéra’da misafir sanatçı olarak yedi solodan oluşan Superstars’ı yaptı. 2006 yılında, yazar/yönetmen Pascal Rambert’in oynadığı bir solo gösterisi olan Un garçon debout’yu yarattı.

2007 yılında, Gennevilliers’den sekiz genç atlet için yarattığı Surface de réparation adlı sporcu jestlerini ele alan performansı, bu gençleri yaptıkları spora böylesine bağlayan temel yakınlığı ortaya çıkarmayı amaçladı. Yine 2007 yılında, Çinhindi Savaşı sırasında asker babasının ayakizlerini takip ederek, Vietnam’a çok sayıda yolculuk gerçekleştirdi. Daha sonra, 2008 yılında, yolculukları sırasında topladığı metinler ve söyleşilerin bir kısmından oluşan Uzak (Fransızca adıyla Loin...) adlı yapıtını gerçekleştirdi. İşkence ve fiziksel şiddete maruz kalan kişilerle söyleşiler yaptığı yeni projesi Ordinary Witnesses’ı 2009 Mayıs’ında tamamladı.

Daha Fazla Bilgi İçin:

www.rachidouramdane.com

NY Times 10 May 2008

Village Voice_20.05.08_ Deborah Jowitt

Boston Globe_17.05.08:

Ballet-Dance.com_2008.08_Theodore Bale