For a few seconds you maybe really were yourself

Dans ve koreografi: Adva Zakai
Danışman: Marijke Hoogenboom
Araştırma yardmcıları: Katja Dreyer, David Hendrickx
Işık: Peter Castelijn
Yapım: DWA/Dans Werkplaats Amsterdam, Melkweg Amsterdam, 2005



Ayrıntılı Bilgi

For a few seconds you maybe really were yourself

Dans ve koreografi: Adva Zakai
Danışman: Marijke Hoogenboom
Araştırma yardmcıları: Katja Dreyer, David Hendrickx
Işık: Peter Castelijn
Yapım: DWA/Dans Werkplaats Amsterdam, Melkweg Amsterdam, 2005

When I laugh it looks like this

Dans ve koreografi: Adva Zakai
Danışman: Shila Anaraki, Andrea Bozic
Işık: Mijke van der Drift
Yapım: DWA/Dans Werkplaats Amsterdam, Melkweg Amsterdam, 2006

For a few seconds you maybe really were yourself (2005) [Birkaç saniye için gerçekten kendindin galiba] ve When I laugh it looks like this (2006) [Güldüğüm zaman böyle gözüküyor] adındaki bu iki kısa solo, farklı bağlamlarda değişen benlik algısı ve beden imgelerinin fiziksel temsillerini araştıran bir serinin parçalarıdır. Zakai, "insani kamuflaj"ı incelediği bu eserlerinde, benliğin bir yandan bireyselliğini muhafaza etmek, bir yandan da kimlik ve kişiliğin kabul edilebilir kalıplarına uymak gibi, görünürde çelişen ihtiyaçları arasındaki gerilimini inceliyor. Basit eylemlerin, duyguların ve durumların hayali bir zemini haline gelen sahnede bedenin fiziksel görüntüsünü yapıp bozuyor; kâh kontrollü kâh kendiliğinden hareketlerle oynuyor. Görmek ve gözükmek ile olmak ve inanmak arasındaki ilişkiler, her iki solonun da paylaştığı ortak sorulardan...

Dansçı ve koreograf: Pichet Klunchun
Video kurgu: Puttpong Wongsawang
Çeviri: Doçent Pornrat Damrhung
Orijinal mülakat video klibi: TheatreWorks Singapur
İlk gösterim: 2005, Bangkok


I Am a Demon [Ben Bir Şeytanım], çağdaş dans seyircisi için geleneksel Khon dansının özününe ışık tutan yenilikçi bir performanstır. Klasik Tayland Khon dansındaki dört karakterden biri olan “Şeytan” karakterinin, dans yapısı ve hareketlerinin ardında gizlenen bilgeliğini araştırır. Eser, hâkim stilleri sunmanın yanı sıra, her bir betimlemede, ardında yatanın “canlılığını” göstermek amacıyla, bilimsel bazı kuramlara da başvurur. Klasik Thai dans dilini çağdaş bir duyarlıkla yorumluyan Klunchun eyirciyi hareketin kaynağına götürerek gerçek anlamlarını iletmeyi hedefliyor.

Konsept ve yorum: Julia Cima
Koreografi: Dominique Bagouet, Isadora Duncan, Valeska Gert, Merce Cunningham, Tatsumi
Hijikata, Vaslav Nijinski, Nikolska ve diğerleri
Metinler: Kurihara Nanako, Vaslav Nijinski, John Cage, Valeska Gert
Işık Tasarım: Madjid Hakimi
Slayt Tasarım: Agnès Dahan
Kostüm: Sallahdyn Khatir
Teknik yönetim: Erik Houllier
Asistan: Boris Charmatz
İletişim: Laura Beurdeley and Angèle Le Grand
Yönetim: Sandra Neuveut
Prodüksiyon asistanı: Cécile Tonizzo
Prodüksiyon: Edna
Ortak yapım: Tanz im August – Internationales Tanzfest Berlin; Centre national de la danse – Pantin; Festival d’Automne – Paris; ; Réseau des Centres de Développement Chorégraphique; Centre Choréographique National de Franche-Comté - Belfort/accueil studio.
Destek: Cinémathèque de la Danse-Paris, Théâtre de la Cité internationale - Paris, and Chaufferie - Saint-Denis.
Teşekkürler: Anne Abeille, Catherine Bazin, Laura Beurdeley, Annie Bozzini, Marie Collin, Sophie Couineau, Merce Cunningham, Christian Dumais-Lvowski, Julie Georges, Gilles Grand, Philippe Ivernel, Dalila Khatir, Sophie Laly, Isabelle Launay, Catherine Legrand, Françoise Malfroid, Cécile Mathieu, Deborah Menrath, Bénédicte Pesle, Claire Rousier, Guillaume Sintes, Jeannie Steele,
Robert Swinston, Sébastien Thiery, Thibault Vancraenenbroek, Claire Verlet, Anne Wuilleret.
İlk Gösterim: 12 Ağutos 2005 - the Festival Tanz im August – Internationales Tanzfest Berlin

Julia Cima bu eserde, modern dansın yapı taşlarının ruhlarını diriltiyor; Dominique Baguet, Isadora Duncan, Valeska Gert, Merce Cunningham, Vaslav Nijinsky ve Tatsumi Hijikata gibi koreografların hareket dillerini yeniden yorumluyor. Eser, aynı anda birden çok tarihsel ref(v)erans yapıyor:
Metinlerin, jestlerin ve hareketlerin tarihsel olarak inşa edildiğini ve bunları anlamanın ancak bu tarihe/geleneğe yakınlaşarak mümkün olduğunu gösteriyor. Bir yandan her bir yeniden inşanın kaçınılmaz olarak bir “okuma” olduğunu; öbür yandan da her yapımın bir bakıma bir
“reprodüksiyon” olduğunu teslim ediyor. Tarihin bize ait olmadığını, bizim tarihe ait olduğumuzu belli ediyor.

Konsept ve yorum: Julia Cima
Koreografi: Dominique Bagouet, Isadora Duncan, Valeska Gert, Merce Cunningham, Tatsumi
Hijikata, Vaslav Nijinski, Nikolska ve diğerleri
Metinler: Kurihara Nanako, Vaslav Nijinski, John Cage, Valeska Gert
Işık Tasarım: Madjid Hakimi
Slayt Tasarım: Agnès Dahan
Kostüm: Sallahdyn Khatir
Teknik yönetim: Erik Houllier
Asistan: Boris Charmatz
İletişim: Laura Beurdeley and Angèle Le Grand
Yönetim: Sandra Neuveut
Prodüksiyon asistanı: Cécile Tonizzo
Prodüksiyon: Edna
Ortak yapım: Tanz im August – Internationales Tanzfest Berlin; Centre national de la danse – Pantin; Festival d’Automne – Paris; ; Réseau des Centres de Développement Chorégraphique; Centre Choréographique National de Franche-Comté - Belfort/accueil studio.
Destek: Cinémathèque de la Danse-Paris, Théâtre de la Cité internationale - Paris, and Chaufferie - Saint-Denis.
Teşekkürler: Anne Abeille, Catherine Bazin, Laura Beurdeley, Annie Bozzini, Marie Collin, Sophie Couineau, Merce Cunningham, Christian Dumais-Lvowski, Julie Georges, Gilles Grand, Philippe Ivernel, Dalila Khatir, Sophie Laly, Isabelle Launay, Catherine Legrand, Françoise Malfroid, Cécile Mathieu, Deborah Menrath, Bénédicte Pesle, Claire Rousier, Guillaume Sintes, Jeannie Steele,
Robert Swinston, Sébastien Thiery, Thibault Vancraenenbroek, Claire Verlet, Anne Wuilleret.
İlk Gösterim: 12 Ağutos 2005 - the Festival Tanz im August – Internationales Tanzfest Berlin

Julia Cima bu eserde, modern dansın yapı taşlarının ruhlarını diriltiyor; Dominique Baguet, Isadora Duncan, Valeska Gert, Merce Cunningham, Vaslav Nijinsky ve Tatsumi Hijikata gibi koreografların hareket dillerini yeniden yorumluyor. Eser, aynı anda birden çok tarihsel ref(v)erans yapıyor:
Metinlerin, jestlerin ve hareketlerin tarihsel olarak inşa edildiğini ve bunları anlamanın ancak bu tarihe/geleneğe yakınlaşarak mümkün olduğunu gösteriyor. Bir yandan her bir yeniden inşanın kaçınılmaz olarak bir “okuma” olduğunu; öbür yandan da her yapımın bir bakıma bir
“reprodüksiyon” olduğunu teslim ediyor. Tarihin bize ait olmadığını, bizim tarihe ait olduğumuzu belli ediyor.

Ibrahim Qurashi

AOI: Afraid of I //

Konsept ve Koreografi: Ibrahim Quraishi
Performans: Diegonante
Ses ve Gitar: Divalastik
Kostümler: Aziz
Işık: Stephen Arnhold
Yapım: Cie. Faim de Siècle
Teşekkür: SNDO School for New Dance
Development Amsterdam,
The Masters Program in Choreography of
New Media Dance Unlimited Amsterdam

Dünya Premieri!

Afraid of I, dansçıyı, kodlarını ve dansı görmemizi etkileyen yapıların performatif bir analizidir. Kovboyluğun son kalıntılarına dair bir solo olup, erkek bir dansçı için tasarlanmıştır.

Kaybolmaya yüz tutmuş mesleğinin gereklerini yerine getirmeye çalışan bir adamı izliyoruz... "Erkek" bir idolün, tanımlanmış:kodlanmış alanındaki ikonografisini... Şiddet eylemleri ile uğraşmakta olan üniformalıların ise racona uyma zorunlulukları yok, ne de etrafta keyifle volta atacak bol zamanları. Kenarlarda yaşamak, keskinliği besleyen bir erotiği, ölüme komşu yeni bir fizikselliği öngörüyor. "Keşke yine vurdu-kırdılı birşeyler olsa, keşke şimdi tehlikeyle yüzleşsem, hayatımı riske atsam, hayatım boyunca kavga edebilsem, ne kadar rahatlatıcı olurdu." Ya sonu gelmeyen şiddet, atlar ve inekler bir anda kayboluverse? Başka bir tür şiddetin normlarının sahne aldığı vakit, bildik şiddet kodlarından geriye ne kalır acaba? Melankolik şarkılardan ve yalnız gecelerden? Elveda, kovboy, dünyanın artık sana ihtiyacı yok! Hadi dans edelim! (IQ)

Ibrahim Qurashi

AOI: Afraid of I //

Konsept ve Koreografi: Ibrahim Quraishi
Performans: Diegonante
Ses ve Gitar: Divalastik
Kostümler: Aziz
Işık: Stephen Arnhold
Yapım: Cie. Faim de Siècle
Teşekkür: SNDO School for New Dance
Development Amsterdam,
The Masters Program in Choreography of
New Media Dance Unlimited Amsterdam

Dünya Premieri!

Afraid of I, dansçıyı, kodlarını ve dansı görmemizi etkileyen yapıların performatif bir analizidir. Kovboyluğun son kalıntılarına dair bir solo olup, erkek bir dansçı için tasarlanmıştır.

Kaybolmaya yüz tutmuş mesleğinin gereklerini yerine getirmeye çalışan bir adamı izliyoruz... "Erkek" bir idolün, tanımlanmış:kodlanmış alanındaki ikonografisini... Şiddet eylemleri ile uğraşmakta olan üniformalıların ise racona uyma zorunlulukları yok, ne de etrafta keyifle volta atacak bol zamanları. Kenarlarda yaşamak, keskinliği besleyen bir erotiği, ölüme komşu yeni bir fizikselliği öngörüyor. "Keşke yine vurdu-kırdılı birşeyler olsa, keşke şimdi tehlikeyle yüzleşsem, hayatımı riske atsam, hayatım boyunca kavga edebilsem, ne kadar rahatlatıcı olurdu." Ya sonu gelmeyen şiddet, atlar ve inekler bir anda kayboluverse? Başka bir tür şiddetin normlarının sahne aldığı vakit, bildik şiddet kodlarından geriye ne kalır acaba? Melankolik şarkılardan ve yalnız gecelerden? Elveda, kovboy, dünyanın artık sana ihtiyacı yok! Hadi dans edelim! (IQ)

Jerôme Bel

Shirtologie

Konsept ve yönetim: Jérôme Bel
İlk gösterim: Centro Cultural de Belem (Lisbon), 1997
Dansçı: Frédéric Seguette
Yapım: Centro Cultural de Belem (Lisbon), ictoria (Ghent), R.B. Jerome Bel (Paris)
Destek: R.B. Jérôme Bel Fransa’nın Kültür ve İletişim Bakanlığı ile, uluslararası turneler için, Fransa Dışişleri Bakanlığı tarafından desteklenmektedir.
Yapımcı: Sandro Grando


Dil bireylerden bağımsız bir sosyal kurumdur; bireylerin sözlerini buldukları normatif bir reservdir.Başka bir deyişle, “dil, kendini ancak söz söylemede ve söz söyleme aracılığıyla gerçekleştiren sanal bir sistemdir”. Dil varolan tüm dilleri ve sözleri kapsayan jenerik bir terim ise, konuşma bireysel bir edimdir; “dilin işlevinin gerçekleştirilmiş ifadesidir.” Görünüyor ki, bu iki gerçeklik arasında bir ayrım yapmak için giyinme nosyonuna başvurmak faydalı olacaktır: birincisi esas itibariyle bireylere bağlı olmayan sistematik ve normatif bir reserv olarak işleyen, bireylerin kendi giyeceklerini bulduğu, ve bizim burada KOSTÜM olarak adlandırmayı önerdiğimiz - Saussure’de “verili bir dile” tekabül eden - toplumsal ve kurumsal bir gerçeklik iken, ikincisi bireysel bir gerçeklik olup, bireylerin, onaylayarak, “kostüm kurumunu” gerçekleştirdikleri gerçek bir “giyinme” edimidir. Saussure’de “söz söyleme”ye tekabül eden bu ikinci gerçekliği, GİYSİ olarak adlandırmayı öneriyoruz. Kostüm ve giysi jenerik bir bütün oluşturur ve bundan böyle bu jenerik bütüne GİYİM diyelim.

Roland Barthes in Annales, "Histoire et sociologie du vêtement", July-September 1957

Dansçı: Anton Skrzypiciel
Müzik: Koen Brandt, Christophe Séchet, Elliot Sharp, Norbert Zacharias, Nuno Rebêlo
Metin: Fernando Pessoa
İlave metinler: Rui Horta, Anton Skrzypiciel
Dramaturji Asistanı: Patricia Portela
Uluslararası turne yönetimi: Campai www.campai.be
İlk gösterim: 9 Ocak 2004

[…] gerçek manzaralar kendi yarattığımız manzaralardır, çünkü onların tanrıları olduğumuzdan, onları gerçekte oldukları gibi, yani tam da yaratıldıkları gibi görürüz. Ne dünyanın yedi bölgesini görmekle ilgileniyorum, ne de gerçekten görebileceğimi düşünüyorum; sekizinci bölge olan kendi bölgemde dolanıyorum. Tüm denizlere yelken açmış bir kişi yalnızca kendi monotonluğu içinde süzülmüştür. Dünyada varolandan daha fazla dağ gördüm. Kurulmuş olan şehirlerin daha fazlasından geçtim, düşünceli bakışlarımın altından inanılmaz dünyaların muhteşem ırmakları aktı. Seyahat edecek olsaydım, gezmeden gördüklerimin ancak zayıf bir kopyasını bulurdum […]
Fernando Pessoa, Huzursuzluğun Kitabı

Rui Horta’nın tek uzun soluklu solo eseri olan Bones & Oceans [Kemikler ve Okyanuslar], parçayı yorumlayan Anton Skrzypiciel için yaratılmış şiirsel ve dinamik bir yapıt. Horta ve Skrzypiciel’in suç ortaklıkları, olgunlukları ve okyanus hakkında paylaştıkları tutku, onları 2004 yılında Horta’nın Almanya’da 90lı yıllarda yarattığı eserlerden birini yeniden ele almaya sevk etmiştir. Eser, Fernando Pessoa’dan alınan küçük bir yardımla, bir adam ve metal bir köpeğin yalnızlık kokan düetinden oluşuyor. Hayal gücünün ve imgelem zenginliğinin mümkün kıldığı diyarlara dair en iyi örneklerden biri...

Samir Joubran: Ud, vokal
Adnan Joubran: Ud
Wissam Joubran: Ud

Joubran Üçlüsü, Filistin’in yetiştirdiği en ünlü ud ustalarındandır.

Dansçı: Anton Skrzypiciel
Müzik: Koen Brandt, Christophe Séchet, Elliot Sharp, Norbert Zacharias, Nuno Rebêlo
Metin: Fernando Pessoa
İlave metinler: Rui Horta, Anton Skrzypiciel
Dramaturji Asistanı: Patricia Portela
Uluslararası turne yönetimi: Campai www.campai.be
İlk gösterim: 9 Ocak 2004

Boğaziçi Üniversitesi Garanti Kültür Merkezi


Françoise Kubler: Vokal
Armand Angster: Klarnet
Gilbert Yammine: Kanun
Mario Caroli: Flüt
Yalda Younes: Dans


Zad Moultaka

1967 Lübnan doğumlu olan Zad Moultaka uzun yıllardır çağdaş batı müziğinin yazım kurallarıyla geleneksel Arap müziğinin kendine özgü karakterini birleştirmeye çalışan bir sanatçı. Moultaka’nın bu çalışmaları içinde dansın da bulunduğu birçok deneyimin kapısını aralıyor.

Aynı zamanda bir savas cocuğu olan Moultaka’nın müziğinde savaşın, Beyrut şehrinin ve içine doğduğu “Doğu”nun tüm seslerini duyabilirsiniz. Zad’ın karmaşık kişiliği, onu hiç yorulmadan kendi içsel gizem ve direnişlerini, tarihi, belleği, çağdaş dünyayı yaratıcılara özgü o aciliyet hissiyle sorguluyarak çözmeye doğru itiyor.

Christine Sehnaoui, Sharif Sehnaoui, Mazen Kerbaj ve Michael Zerang

Mazen Kerbaj: Trompet
Christine Sehnaoui: Alto saksafon
Sharif Sehnaoui: Elektrik gitar
Michael Zerang: Perküsyon


Mazen Kerbaj ve Christine & Sharif Sehnaoui, Lübnan'da serbest doğaçlama müziğin gelişmesine önemli katkıda bulunmuş üç müzisyendir. 2000 yılından beri "Irjital" (www.irjital.org) festivalini organize ediyorlar. En zor savaş koşullarında bile festivali gerçekleştirmeyi başardılar. Birlikte çalıştıkları müzisyenler arasında Stéphane Rives, Franz Hautzinger, Jean Pallandre, Michael Zerang, Wade Matthews, Michel Doneda, dansçı Atsushi Takenoushi ve Valerie Métivier sayılabilir.