For a few seconds you maybe really were yourself

Dans ve koreografi: Adva Zakai
Danışman: Marijke Hoogenboom
Araştırma yardmcıları: Katja Dreyer, David Hendrickx
Işık: Peter Castelijn
Yapım: DWA/Dans Werkplaats Amsterdam, Melkweg Amsterdam, 2005

When I laugh it looks like this

Dans ve koreografi: Adva Zakai
Danışman: Shila Anaraki, Andrea Bozic
Işık: Mijke van der Drift
Yapım: DWA/Dans Werkplaats Amsterdam, Melkweg Amsterdam, 2006

For a few seconds you maybe really were yourself (2005) [Birkaç saniye için gerçekten kendindin galiba] ve When I laugh it looks like this (2006) [Güldüğüm zaman böyle gözüküyor] adındaki bu iki kısa solo, farklı bağlamlarda değişen benlik algısı ve beden imgelerinin fiziksel temsillerini araştıran bir serinin parçalarıdır. Zakai, "insani kamuflaj"ı incelediği bu eserlerinde, benliğin bir yandan bireyselliğini muhafaza etmek, bir yandan da kimlik ve kişiliğin kabul edilebilir kalıplarına uymak gibi, görünürde çelişen ihtiyaçları arasındaki gerilimini inceliyor. Basit eylemlerin, duyguların ve durumların hayali bir zemini haline gelen sahnede bedenin fiziksel görüntüsünü yapıp bozuyor; kâh kontrollü kâh kendiliğinden hareketlerle oynuyor. Görmek ve gözükmek ile olmak ve inanmak arasındaki ilişkiler, her iki solonun da paylaştığı ortak sorulardan...

For a few seconds you maybe really were yourself

Dans ve koreografi: Adva Zakai
Danışman: Marijke Hoogenboom
Araştırma yardmcıları: Katja Dreyer, David Hendrickx
Işık: Peter Castelijn
Yapım: DWA/Dans Werkplaats Amsterdam, Melkweg Amsterdam, 2005

When I laugh it looks like this

Dans ve koreografi: Adva Zakai
Danışman: Shila Anaraki, Andrea Bozic
Işık: Mijke van der Drift
Yapım: DWA/Dans Werkplaats Amsterdam, Melkweg Amsterdam, 2006

For a few seconds you maybe really were yourself (2005) [Birkaç saniye için gerçekten kendindin galiba] ve When I laugh it looks like this (2006) [Güldüğüm zaman böyle gözüküyor] adındaki bu iki kısa solo, farklı bağlamlarda değişen benlik algısı ve beden imgelerinin fiziksel temsillerini araştıran bir serinin parçalarıdır. Zakai, "insani kamuflaj"ı incelediği bu eserlerinde, benliğin bir yandan bireyselliğini muhafaza etmek, bir yandan da kimlik ve kişiliğin kabul edilebilir kalıplarına uymak gibi, görünürde çelişen ihtiyaçları arasındaki gerilimini inceliyor. Basit eylemlerin, duyguların ve durumların hayali bir zemini haline gelen sahnede bedenin fiziksel görüntüsünü yapıp bozuyor; kâh kontrollü kâh kendiliğinden hareketlerle oynuyor. Görmek ve gözükmek ile olmak ve inanmak arasındaki ilişkiler, her iki solonun da paylaştığı ortak sorulardan...

Dansçı ve koreograf: Pichet Klunchun
Video kurgu: Puttpong Wongsawang
Çeviri: Doçent Pornrat Damrhung
Orijinal mülakat video klibi: TheatreWorks Singapur
İlk gösterim: 2005, Bangkok


I Am a Demon [Ben Bir Şeytanım], çağdaş dans seyircisi için geleneksel Khon dansının özününe ışık tutan yenilikçi bir performanstır. Klasik Tayland Khon dansındaki dört karakterden biri olan “Şeytan” karakterinin, dans yapısı ve hareketlerinin ardında gizlenen bilgeliğini araştırır. Eser, hâkim stilleri sunmanın yanı sıra, her bir betimlemede, ardında yatanın “canlılığını” göstermek amacıyla, bilimsel bazı kuramlara da başvurur. Klasik Thai dans dilini çağdaş bir duyarlıkla yorumluyan Klunchun eyirciyi hareketin kaynağına götürerek gerçek anlamlarını iletmeyi hedefliyor.

Konsept ve yorum: Julia Cima
Koreografi: Dominique Bagouet, Isadora Duncan, Valeska Gert, Merce Cunningham, Tatsumi
Hijikata, Vaslav Nijinski, Nikolska ve diğerleri
Metinler: Kurihara Nanako, Vaslav Nijinski, John Cage, Valeska Gert
Işık Tasarım: Madjid Hakimi
Slayt Tasarım: Agnès Dahan
Kostüm: Sallahdyn Khatir
Teknik yönetim: Erik Houllier
Asistan: Boris Charmatz
İletişim: Laura Beurdeley and Angèle Le Grand
Yönetim: Sandra Neuveut
Prodüksiyon asistanı: Cécile Tonizzo
Prodüksiyon: Edna
Ortak yapım: Tanz im August – Internationales Tanzfest Berlin; Centre national de la danse – Pantin; Festival d’Automne – Paris; ; Réseau des Centres de Développement Chorégraphique; Centre Choréographique National de Franche-Comté - Belfort/accueil studio.
Destek: Cinémathèque de la Danse-Paris, Théâtre de la Cité internationale - Paris, and Chaufferie - Saint-Denis.
Teşekkürler: Anne Abeille, Catherine Bazin, Laura Beurdeley, Annie Bozzini, Marie Collin, Sophie Couineau, Merce Cunningham, Christian Dumais-Lvowski, Julie Georges, Gilles Grand, Philippe Ivernel, Dalila Khatir, Sophie Laly, Isabelle Launay, Catherine Legrand, Françoise Malfroid, Cécile Mathieu, Deborah Menrath, Bénédicte Pesle, Claire Rousier, Guillaume Sintes, Jeannie Steele,
Robert Swinston, Sébastien Thiery, Thibault Vancraenenbroek, Claire Verlet, Anne Wuilleret.
İlk Gösterim: 12 Ağutos 2005 - the Festival Tanz im August – Internationales Tanzfest Berlin

Julia Cima bu eserde, modern dansın yapı taşlarının ruhlarını diriltiyor; Dominique Baguet, Isadora Duncan, Valeska Gert, Merce Cunningham, Vaslav Nijinsky ve Tatsumi Hijikata gibi koreografların hareket dillerini yeniden yorumluyor. Eser, aynı anda birden çok tarihsel ref(v)erans yapıyor:
Metinlerin, jestlerin ve hareketlerin tarihsel olarak inşa edildiğini ve bunları anlamanın ancak bu tarihe/geleneğe yakınlaşarak mümkün olduğunu gösteriyor. Bir yandan her bir yeniden inşanın kaçınılmaz olarak bir “okuma” olduğunu; öbür yandan da her yapımın bir bakıma bir
“reprodüksiyon” olduğunu teslim ediyor. Tarihin bize ait olmadığını, bizim tarihe ait olduğumuzu belli ediyor.

Konsept ve yorum: Julia Cima
Koreografi: Dominique Bagouet, Isadora Duncan, Valeska Gert, Merce Cunningham, Tatsumi
Hijikata, Vaslav Nijinski, Nikolska ve diğerleri
Metinler: Kurihara Nanako, Vaslav Nijinski, John Cage, Valeska Gert
Işık Tasarım: Madjid Hakimi
Slayt Tasarım: Agnès Dahan
Kostüm: Sallahdyn Khatir
Teknik yönetim: Erik Houllier
Asistan: Boris Charmatz
İletişim: Laura Beurdeley and Angèle Le Grand
Yönetim: Sandra Neuveut
Prodüksiyon asistanı: Cécile Tonizzo
Prodüksiyon: Edna
Ortak yapım: Tanz im August – Internationales Tanzfest Berlin; Centre national de la danse – Pantin; Festival d’Automne – Paris; ; Réseau des Centres de Développement Chorégraphique; Centre Choréographique National de Franche-Comté - Belfort/accueil studio.
Destek: Cinémathèque de la Danse-Paris, Théâtre de la Cité internationale - Paris, and Chaufferie - Saint-Denis.
Teşekkürler: Anne Abeille, Catherine Bazin, Laura Beurdeley, Annie Bozzini, Marie Collin, Sophie Couineau, Merce Cunningham, Christian Dumais-Lvowski, Julie Georges, Gilles Grand, Philippe Ivernel, Dalila Khatir, Sophie Laly, Isabelle Launay, Catherine Legrand, Françoise Malfroid, Cécile Mathieu, Deborah Menrath, Bénédicte Pesle, Claire Rousier, Guillaume Sintes, Jeannie Steele,
Robert Swinston, Sébastien Thiery, Thibault Vancraenenbroek, Claire Verlet, Anne Wuilleret.
İlk Gösterim: 12 Ağutos 2005 - the Festival Tanz im August – Internationales Tanzfest Berlin

Julia Cima bu eserde, modern dansın yapı taşlarının ruhlarını diriltiyor; Dominique Baguet, Isadora Duncan, Valeska Gert, Merce Cunningham, Vaslav Nijinsky ve Tatsumi Hijikata gibi koreografların hareket dillerini yeniden yorumluyor. Eser, aynı anda birden çok tarihsel ref(v)erans yapıyor:
Metinlerin, jestlerin ve hareketlerin tarihsel olarak inşa edildiğini ve bunları anlamanın ancak bu tarihe/geleneğe yakınlaşarak mümkün olduğunu gösteriyor. Bir yandan her bir yeniden inşanın kaçınılmaz olarak bir “okuma” olduğunu; öbür yandan da her yapımın bir bakıma bir
“reprodüksiyon” olduğunu teslim ediyor. Tarihin bize ait olmadığını, bizim tarihe ait olduğumuzu belli ediyor.

Ibrahim Qurashi

AOI: Afraid of I //

Konsept ve Koreografi: Ibrahim Quraishi
Performans: Diegonante
Ses ve Gitar: Divalastik
Kostümler: Aziz
Işık: Stephen Arnhold
Yapım: Cie. Faim de Siècle
Teşekkür: SNDO School for New Dance
Development Amsterdam,
The Masters Program in Choreography of
New Media Dance Unlimited Amsterdam

Dünya Premieri!

Afraid of I, dansçıyı, kodlarını ve dansı görmemizi etkileyen yapıların performatif bir analizidir. Kovboyluğun son kalıntılarına dair bir solo olup, erkek bir dansçı için tasarlanmıştır.

Kaybolmaya yüz tutmuş mesleğinin gereklerini yerine getirmeye çalışan bir adamı izliyoruz... "Erkek" bir idolün, tanımlanmış:kodlanmış alanındaki ikonografisini... Şiddet eylemleri ile uğraşmakta olan üniformalıların ise racona uyma zorunlulukları yok, ne de etrafta keyifle volta atacak bol zamanları. Kenarlarda yaşamak, keskinliği besleyen bir erotiği, ölüme komşu yeni bir fizikselliği öngörüyor. "Keşke yine vurdu-kırdılı birşeyler olsa, keşke şimdi tehlikeyle yüzleşsem, hayatımı riske atsam, hayatım boyunca kavga edebilsem, ne kadar rahatlatıcı olurdu." Ya sonu gelmeyen şiddet, atlar ve inekler bir anda kayboluverse? Başka bir tür şiddetin normlarının sahne aldığı vakit, bildik şiddet kodlarından geriye ne kalır acaba? Melankolik şarkılardan ve yalnız gecelerden? Elveda, kovboy, dünyanın artık sana ihtiyacı yok! Hadi dans edelim! (IQ)

Ibrahim QURAISHI Compagnie Faim de Siècle’in (NY/Paris) sanat yönetmeni olan bir dansçı, koreograf, kavramsal sanatçı ve yazardır. İşlerinde insansal ve bedensel arayüzler vasıtasıyla mekan dönüştürmeleri, kaptırık anlatılar ve performatif dialoglar hüküm surer. Bilinçli ve sürekli olarak “hayali cemaatlerimizin” katı sosyo-politik alanlarını; göç etme, mahrum bırakılma ve bir arada yaşamanın dinamiklerini inceler. New York Columbia Üniversitesi Ortadoğu Dilleri ve Edebiyatı Bölümü mezunu ve Edward W. Said’in eski bir öğrencisi olan Quraishi, son on yıldır çeşitli uluslararası sanatçılar ile işbirliği içersinde çalışmıştır. Yapıtları Avrupa, Hindistan ve Japonya’da sergilenmiş, National Endowment for the Arts Hibesi (2005) Rockefeller Bursu (2000, 2004 & 2005) ve Islamic World Arts Initiative (2004) gibi prestijli ödüller kazanmıştır. 2006 yılında Mozart’ın 250. yıl kutlamaları kapsamında, Viyana’daki genç Türk sanatçılarla Saray // Mozart alla turca adında, Saraydan Kız Kaçırma Operası’na göndermelerde bulunan, tartışma yaratan bir eser sunmuştur. Springdance Utrecht 2007’de 5 Streams adlı yapıtının yeni sürümünü sahnelemiştir. SNDO (The Dutch School for New Dance Development) bünyesinde dersler yürütmekte olan Quraishi, Lahore, Pakistan ve Avrupa’da yaşamaktadır.

Özlem Alkış

Neverland *

Performans: Özlem Alkış
Ses montaj and kostüm: Özlem Alkış
Teknik destek: Ekmel Ertan

Taldans ve Çatı Stüdyo’ya teşekkürler..

“benlik” resmi üzerine çalıştığı eserler serisinin ikinci kısmı olan Neverland’de Alkış, bedeni bir “durum” içersinde, objeler, anlamlar, görevler ile ilişkilendirerek anlık imgeler çiziyor. Bu resimde, aklın karmaşasında varolmaya çalışan, bitmemişliğinde seyirciyle gözgöze gelmekten sakınmayan bir duruş arıyor.

(*) Peter Pan hikayesinde geçen kurmaca ada, düşler ülkesi


Mimar Sinan Üniversitesi İstatistik Bölümü’nden mezun olan Özlem Alkış, dans eğitimine 2003’te Centre Choréographique National de Montpellier’de “ex.e.r.ce” formasyonunda devam etti. 2005-2006 yıllarında Fransız Devleti’nin sağladığı burs ile Angers’de Centre National de Danse Contemporaine bünyesinde koreografi çalışmalarını sürdürdü. Loïc Touzé ve Deborah Hay ile dansçı olarak çalıştı. Aynı zamanda, a-m-b-e_r Beden- İşlemsel Sanatlar Derneği ve ÇATI Bağımsız Dans Sanatçıları Derneği kurucu üyelerindendir. İşleri arasında: I am hanging around for another round (2007) Taureau-otoportre arayışında (2006); Under the blue sky…,(2005); Just marking (Pep Garrigues ve Ekmel Ertan ile birlikte 2003-2004); ve Seninle kahvaltı (Chris Elam ile ortak çalışma, 2002) bulunur.

Ibrahim Qurashi

AOI: Afraid of I //

Konsept ve Koreografi: Ibrahim Quraishi
Performans: Diegonante
Ses ve Gitar: Divalastik
Kostümler: Aziz
Işık: Stephen Arnhold
Yapım: Cie. Faim de Siècle
Teşekkür: SNDO School for New Dance
Development Amsterdam,
The Masters Program in Choreography of
New Media Dance Unlimited Amsterdam

Dünya Premieri!

Afraid of I, dansçıyı, kodlarını ve dansı görmemizi etkileyen yapıların performatif bir analizidir. Kovboyluğun son kalıntılarına dair bir solo olup, erkek bir dansçı için tasarlanmıştır.

Kaybolmaya yüz tutmuş mesleğinin gereklerini yerine getirmeye çalışan bir adamı izliyoruz... "Erkek" bir idolün, tanımlanmış:kodlanmış alanındaki ikonografisini... Şiddet eylemleri ile uğraşmakta olan üniformalıların ise racona uyma zorunlulukları yok, ne de etrafta keyifle volta atacak bol zamanları. Kenarlarda yaşamak, keskinliği besleyen bir erotiği, ölüme komşu yeni bir fizikselliği öngörüyor. "Keşke yine vurdu-kırdılı birşeyler olsa, keşke şimdi tehlikeyle yüzleşsem, hayatımı riske atsam, hayatım boyunca kavga edebilsem, ne kadar rahatlatıcı olurdu." Ya sonu gelmeyen şiddet, atlar ve inekler bir anda kayboluverse? Başka bir tür şiddetin normlarının sahne aldığı vakit, bildik şiddet kodlarından geriye ne kalır acaba? Melankolik şarkılardan ve yalnız gecelerden? Elveda, kovboy, dünyanın artık sana ihtiyacı yok! Hadi dans edelim! (IQ)

Ibrahim QURAISHI Compagnie Faim de Siècle’in (NY/Paris) sanat yönetmeni olan bir dansçı, koreograf, kavramsal sanatçı ve yazardır. İşlerinde insansal ve bedensel arayüzler vasıtasıyla mekan dönüştürmeleri, kaptırık anlatılar ve performatif dialoglar hüküm surer. Bilinçli ve sürekli olarak “hayali cemaatlerimizin” katı sosyo-politik alanlarını; göç etme, mahrum bırakılma ve bir arada yaşamanın dinamiklerini inceler. New York Columbia Üniversitesi Ortadoğu Dilleri ve Edebiyatı Bölümü mezunu ve Edward W. Said’in eski bir öğrencisi olan Quraishi, son on yıldır çeşitli uluslararası sanatçılar ile işbirliği içersinde çalışmıştır. Yapıtları Avrupa, Hindistan ve Japonya’da sergilenmiş, National Endowment for the Arts Hibesi (2005) Rockefeller Bursu (2000, 2004 & 2005) ve Islamic World Arts Initiative (2004) gibi prestijli ödüller kazanmıştır. 2006 yılında Mozart’ın 250. yıl kutlamaları kapsamında, Viyana’daki genç Türk sanatçılarla Saray // Mozart alla turca adında, Saraydan Kız Kaçırma Operası’na göndermelerde bulunan, tartışma yaratan bir eser sunmuştur. Springdance Utrecht 2007’de 5 Streams adlı yapıtının yeni sürümünü sahnelemiştir. SNDO (The Dutch School for New Dance Development) bünyesinde dersler yürütmekte olan Quraishi, Lahore, Pakistan ve Avrupa’da yaşamaktadır.

Özlem Alkış

Neverland *

Performans: Özlem Alkış
Ses montaj and kostüm: Özlem Alkış
Teknik destek: Ekmel Ertan

Taldans ve Çatı Stüdyo’ya teşekkürler..

“benlik” resmi üzerine çalıştığı eserler serisinin ikinci kısmı olan Neverland’de Alkış, bedeni bir “durum” içersinde, objeler, anlamlar, görevler ile ilişkilendirerek anlık imgeler çiziyor. Bu resimde, aklın karmaşasında varolmaya çalışan, bitmemişliğinde seyirciyle gözgöze gelmekten sakınmayan bir duruş arıyor.

(*) Peter Pan hikayesinde geçen kurmaca ada, düşler ülkesi


Mimar Sinan Üniversitesi İstatistik Bölümü’nden mezun olan Özlem Alkış, dans eğitimine 2003’te Centre Choréographique National de Montpellier’de “ex.e.r.ce” formasyonunda devam etti. 2005-2006 yıllarında Fransız Devleti’nin sağladığı burs ile Angers’de Centre National de Danse Contemporaine bünyesinde koreografi çalışmalarını sürdürdü. Loïc Touzé ve Deborah Hay ile dansçı olarak çalıştı. Aynı zamanda, a-m-b-e_r Beden- İşlemsel Sanatlar Derneği ve ÇATI Bağımsız Dans Sanatçıları Derneği kurucu üyelerindendir. İşleri arasında: I am hanging around for another round (2007) Taureau-otoportre arayışında (2006); Under the blue sky…,(2005); Just marking (Pep Garrigues ve Ekmel Ertan ile birlikte 2003-2004); ve Seninle kahvaltı (Chris Elam ile ortak çalışma, 2002) bulunur.

Jerôme Bel

Shirtologie

Konsept ve yönetim: Jérôme Bel
İlk gösterim: Centro Cultural de Belem (Lisbon), 1997
Dansçı: Frédéric Seguette
Yapım: Centro Cultural de Belem (Lisbon), ictoria (Ghent), R.B. Jerome Bel (Paris)
Destek: R.B. Jérôme Bel Fransa’nın Kültür ve İletişim Bakanlığı ile, uluslararası turneler için, Fransa Dışişleri Bakanlığı tarafından desteklenmektedir.
Yapımcı: Sandro Grando


Dil bireylerden bağımsız bir sosyal kurumdur; bireylerin sözlerini buldukları normatif bir reservdir.Başka bir deyişle, “dil, kendini ancak söz söylemede ve söz söyleme aracılığıyla gerçekleştiren sanal bir sistemdir”. Dil varolan tüm dilleri ve sözleri kapsayan jenerik bir terim ise, konuşma bireysel bir edimdir; “dilin işlevinin gerçekleştirilmiş ifadesidir.” Görünüyor ki, bu iki gerçeklik arasında bir ayrım yapmak için giyinme nosyonuna başvurmak faydalı olacaktır: birincisi esas itibariyle bireylere bağlı olmayan sistematik ve normatif bir reserv olarak işleyen, bireylerin kendi giyeceklerini bulduğu, ve bizim burada KOSTÜM olarak adlandırmayı önerdiğimiz - Saussure’de “verili bir dile” tekabül eden - toplumsal ve kurumsal bir gerçeklik iken, ikincisi bireysel bir gerçeklik olup, bireylerin, onaylayarak, “kostüm kurumunu” gerçekleştirdikleri gerçek bir “giyinme” edimidir. Saussure’de “söz söyleme”ye tekabül eden bu ikinci gerçekliği, GİYSİ olarak adlandırmayı öneriyoruz. Kostüm ve giysi jenerik bir bütün oluşturur ve bundan böyle bu jenerik bütüne GİYİM diyelim.

Roland Barthes in Annales, "Histoire et sociologie du vêtement", July-September 1957

Jérôme Bel (1964), Paris ve Rio de Janeiro’da yaşayan ve tüm dünyada çalışan, her eseri ile bir tartışma yaratması ile nam salmış, “bu yaptığın da dans mı” diyenler tarafından birkaç kez mahkemelik olmuş deneysel bir koreograftır. 1985’te Anger’deki Centre National de Danse Contemporaine’den mezun olduktan sonra, 1991 yılına dek, Fransa ve İtalya’da birçok koreograf ile dans etti. 1992’de, 16. Fransa Kış Olimpiyatları törenlerini organize eden koreograf Philippe Découflé’nin yardımcılığını yaptı. nom donné par l'auteur (1994) adlı ilk yapıtı bir “nesneler koreografisi” olup, ikinci eseri Jerome Bel (1995) kimlik ve beden üzerinedir. Alman koreograf Susanne Linke’den, Hamlet’ten ve tenisçi André Agassi’den alıntıların konu edildiği The last performance (1998)’ı, Xavier Le Roy (1999) isimli parçası izler. Bu eser, Jérôme Bel’in iddiasına göre kendisinindir, fakat aslında, Berlin’de yaşayan Xavier Le Roy adlı koreograf tarafından yaratılmıştır. The show must go on (2001) ise 20 kişilik bir oyuncu kadrosu, 19 popüler şarkı ve bir DJden oluşur. 2003’te, Alain Platel ile beraber Belçika- Leuven’deki Klapstuk Festival’inin küratörlüğünü yapmışır. 2004 yılında Paris Opera Balesi’ne bir eser üretmesi için davet edildiğinde, balede corps de ballet olarak ifade edilen arka plan figüranlarından biri olan Veronique Doisneau için Veronique Doisneau adlı soloyu yaratmıştır. 2005 yılında da bunun Rio De Janeiro Belediye Tiyatro Balesi için Isabel Torres versiyonunu yapmıştır. 2004’te The show must go on 2’yi tamamlamış, ama kendisine büyük bir hata ve başarısızlık olarak gözüken bu eseri Brüksel, Paris, Berlin ve Singapur’da bir süre oynadıktan sonra repertuarından çıkarmıştır. 2005 yılında küratör Tang Fu Kuen’in daveti üzerine Bangkok’ta, gelenksel Thai dansçısı Pichet Klunchun ile birlikte aralarındaki varsayılan kültürel uçurma rağmen, kendi sanat pratikleri hakkında muhabbet ettikleri Pichet Klunchun & myself’i yapmıştır. 2005’te New York’ta sergilediği The show must go on ile Bessie Ödülü’nü almıştır.

Ayşe Orhon

Tekrar edebilir misiniz?

Dans ve koreografi: Ayşe Orhon


Tekrar edebilir misin? prova süreci içersinde bir beden (ya da zihin?) sunuyor; dilin, hareketin neden ve nasıl kaçınılmaz bir parçası olduğunu gösteriyor. “Koreografik söz eyleminin” kuvveti, yapıt olarak ortaya çıkıyor.

Ayşe Orhon 1976 yılında doğdu. İstanbul’da profesyonel olarak müzik (Arp) ve senkronize yüzme ile uğraştı. DansAkademie/EDDC’den -Hollanda- 2001 yılında mezun oldu. 1996’dan beri dans, koreografi ve video ile uğraşmaktadır. İstanbul Mimar Sinan Üniversitesi ve Yıldız Teknik Üniversitesi dans bölümlerinde dersler verdi. 2005 yılında Fransa’da Emmanuelle Huynh’le çalıştı. 2002 yılından beri Aydın Teker’le çalışmalarını sürdürmekte olan Ayşe Orhon, son olarak TanzPlanDeutschland (Almanya Dans Planı) çerçevesinde kolektif bir proje için dansçı ve koreograf olarak Mousonturm'a (Frankfurt) davet edildi, Mousonturm’da ayrıca bir video yerleştirmesi gerçekleştirdi. Kendisi, aletli ve minder olmak üzere lisanslı Pilates eğitmeni, ayrıca “Çatı Çağdaş Dans Sanatçıları Derneği”(2004) ve “AMBER – Beden-işlemsel Sanatlar”(2007) kurucularındandır.